Olga Budina — aktorka

Olga Budina, aktorka — więcej na ten temat w naszym artykule. Płacz wydawał się przenikać do każdego zakątka oddziale położniczym. Na pierwszy dźwięk histerycznej matki Krzyk podnieśli głowy, aw następnej chwili alarmu na ich twarzach ustąpiła ulgą: nie, nie moja. Dziecko płacze, nie przestanie.


I chwiejnie ze słabości, był na korytarzu, próbując dowiedzieć się, gdzie dziecko płacze. Panie, dlaczego on płacze tak długo? To nie może być tak, że pracownicy go nie usłyszeć. Za rogiem — genialny zastąpiony płytki zużyte linoleum, światło w korytarzu stał jakiś ostry. Mam w innym dziale? Nie wydaje się to samo — macierzyństwo. Płacz słychać było kilka metrów ode mnie, ja ostrożnie otworzył drzwi do sali, czekając okrzyk: «! Matka To jest niemożliwe» — W porodzie ściśle. I jakby wrócił do dzieciństwa Radzieckiego — pęknięty tynk na suficie, ściany pomalowane farbą olejną. I wykorzenienia zapach — tanie leczenie szpitalne jedzenie, czyjś smutek. Osoby w podeszłym wieku pielęgniarka leniwie pojechaliśmy wycierać podłogę. W oknie, na ceratą bez prześcieradło, kucając, leżąc nago dziecko krzyczy. Pielęgniarka, nie zwracając uwagi na to, opadł szmatę do wiadra i podszedł do drzwi. Chwyciłem ją za ramię: Gdzie idziesz? Zrób coś! Zadzwoń do jego mama! Co mama?! Ona został zwolniony dziś — powiedział pielęgniarka. A widząc moją twarz niespodziankę wyjaśnić: — to przeciwnicy. Powiedziała, że ​​nie są już trzy, że nie ma nic do pasz. Dur Baba, o myśleniu? Czy mogę starać się go uspokoić? Tak, na litość boską — obojętnie kiwnął głową i wyszedł pielęgniarka, przeciągając mopa. Na podłodze jej wkradł mokrej szlaku. Chwileczkę! Jak się nazywa? W żaden sposób — bez konieczności włączania powiedziała. — To będzie zabrać do domu dziecka — i nie można nazwać. Wziąłem chłopca w ramionach, on gorączkowo otworzył usta zmęczony płaczem i chwytając małe pięści. Ale stopniowo ogrzano uspokoił … «Lena spojrzała na mnie oczami pełnymi łez:» To było po prostu szok. Właśnie urodziła Maszy był w euforii, i nagle dziecko. Takie kukułki strzelać! Powinieneś zobaczyć, co ten dzieciak się cud! I gorzko zapłakał, jakby czując, … »

Olga i jej przyjaciółka Lena siedziała w mojej kuchni. Złamała kilka godzin od noworodka córki. Milczałem, delikatnie głaszcząc duży brzuch. Nahum wielokrotnie uderzył w nogę i zmarł. Dlaczego ta kobieta zdecydowała się urodzić jej dziecko? Żałował? Martwię się o swoje zdrowie, które mogłyby zaszkodzić aborcji? Co ona myśli, gdy zdała sobie sprawę, że jest w ciąży? Miała troje dzieci, a co gorsza niż tych seniorów? Ona odrzucił jej dziecko, pozostawione płakać samotnie na gołej ceratą. Mleko w piersi nagrać szybko, jeszcze szybciej, oczywiście, że z mojego umysłu wszelkie myśli o nim. On jest dla niej obcy. Dziecko cudzej. Miałam urodzić i nie rozumiem jak kobieta może go utworzyć? Przez dziewięć miesięcy nosiła dziecko serca. Czy coś w tym czasie nie czuł, nie pomyślałem: «Co to będzie za Olga? Czy to wygląda jak ja? Jak będzie śmiać się, czy się złościć? Jako pierwszy powiedzieć» mamo «?» Zacząłem rozmawiać z synem, kiedy jego obecność była ledwo zauważalne. I wiedziałem, że to będzie chłopiec. Nie wiem, gdzie. To był dzień z płótna w ręku i nagle poczułem. Powiedziałam mojemu mężowi: «Będziemy mieć syna, niech wybrać nazwę.» Mamy pokrył słowniki. To była świetna zabawa: ile w świecie wspaniałej nazwy! Chcieliśmy nazwać syna było rzadkie i wyjątkowe. Choć wybrana, złapałem się na myśli: jestem szczęśliwy. Absolutnie. Bezwarunkowo. Wybór nazwy trwało kilka wspaniałych dni. W końcu zdecydowaliśmy się zadzwonić Naum. I od razu zaczął się skontaktować syna o imieniu: «. Cóż, Nahum, jak robisz Miejmy posłuchać muzyki, Naum Wkrótce zobaczymy …» Dlaczego ta kobieta pozbawiła się z tego? Gdyby ona nie nazywa swoje dziecko, przynajmniej psychicznie? Lena umieścić kubek na stole i westchnął: «Wiesz, bo był udręką., Zaledwie kilka kroków od hotelu znajdują się szczęśliwa matka z szczęśliwych dzieci, ale on jest sam, nawet nazwa nie jest I powiedziałem do niego:» A dlaczego nie będziesz miał ? Matveyka «I wyobraź sobie, od razu chwycił mój palec i tak wytrwały Następnego dnia wziąłem Masza i cierpiał zapoznanie jej z Mateusza powiedziałem!». Zobacz, co dobrego chłopca «, a ona po prostu wyskakuje małe oczy W dniu wypisu Olga przyszedł. . Matwiej jednym Spojrzałem na niego śpi, i pomyślałem:…. Wiem, jak to zrobić, ale nie mogę tego zrobić, że ja — mama pracy, chciałbym mieć do czynienia z jednym dzieckiem Tak, mam męża i rodziców, ale dziecko — to do końca życia … Nie, nie mogę I kochanie, jeśli wszystko zrozumienia, poszedł tak smutny płacz, uciekłem, nie mógł znieść, że przed wyjazdem, w obliczu daveshney pielęgniarkę Ostatnio słyszałem, -… to szemrania perswazji: «Cóż uspokoić Matveyka cicho.» Lena uśmiechnęła się ze smutkiem, łzy nie zatrzymał leje z jej oczu. Tego wieczoru kilka lat, ale historia Lena Matveiko nie zapomniałem. W tym czasie urodził się mój syn. Wciąż bardzo lubię imię, ale reakcja na jego ludzi nie jest jedna, na której się spodziewałem. Gdy idziemy do piaskownicy i reprezentuje, mumia, nie ośmielił się zapytać wprost o etnicznych ostrożnie zainteresowani:

— A co jest Nahum drugie imię?

— ..

— Ach, dobrze.

Pewnego dnia nie wytrzymał i zapytał także:

— A jeśli okaże się, że jesteśmy Żydami, jesteś — nie pozwól, twój chłopak grać u nas?

— Nie, oczywiście, że nie rozumieją — powiedział i zabrał jej matkę dziecka na bok.

Dziwni ludzie natknąć, ale jestem blisko Naum zawsze w stanie wyjaśnić mu, co powinien zwrócić uwagę i na to, co może tylko śmiać. Pierwsze kroki, pierwsze słowa — Starałem się nie przegapić żadnych cenne chwile swojego dzieciństwa. I za każdym razem Nahum zasnął w moich ramionach, przypomniałem sobie Matveiko sprzeciw. Gdzie jest teraz? Co mu się stało? Jak to jest teraz nazywa? A ile z tych w naszym kraju — małe i bezużyteczne? Bardziej mi zanurzyć się w świat mojego syna, bardziej uświadomiłem sobie: trzeba coś zrobić. Wszystkie dzieci potrzebują miłości, dorastają bez jej kaleki, nawet jeśli fizycznie całkowicie zdrowe. Zadałem sobie te pytania są nieograniczone, ale życie rzuca odpowiedzi. Moja dziewczyna Lena Alshansky został prezesem «Wolontariusze pomagają dzieciom osieroconym.» Historie porzuconych dzieci, które są regularnie publikowane na jego stronie internetowej, powaliła mnie: my, aktorzy, bujną wyobraźnię. Przestałem chodzić na festiwalach i osobom świeckim. Jak ja nie uśmiechnąć się, aby błyszczeć w eleganckich sukniach, jeśli nie będzie! Olga poczucie domagał się działania wyjścia. Postanowiłem zorganizować akcje charytatywne na rzecz sierot. I byłoby to możliwe, aby przejść ją w spokoju, weź ze sobą przyjaciół i współpracowników szukać pojedynczych akcji, ale poważnych współpracowników wymawiane wyrażenie «konto czekowe.» W rezultacie, mam utworzono fundusz «ochrona przyszłości.» Olga wymyślił jakiś psychol i zaczął grać jedną z nich w pierwszym festiwalu teatralnego rosyjski charytatywnej «ochrona przyszłość.» Robimy to w Adygea. Na moją prośbę o pomoc odpowiedział na prezydenta republiki i całego gabinetu. Oni kochają dzieci, Czerkiesi, w zasadzie, nie porzucają swoje dzieci, w większości opuszczone — rosyjski dzieci. Widziałem je wszystkie, pięć domów dziecka w kraju. Trzeba iść do znanego sierocińca Moskwie z darami — pogratulować dzieci na nowy rok. A w nocy w temperaturach Naum strzał do czterdziestki. Co robić? Anuluj podróż? Horro
r to, że dzieci, jeśli nie przyjdzie, prawie zaskoczony. Przyzwyczajeni do dorosłych są oszukani i opuszczonych. Przez całą noc poszedł do mieszkania, ściskając ręce na Nahum. W godzinach porannych, upewniając się, że lepiej jest iść. I podczas gdy Nowy Rok pokonać zatorów, uparcie myśląc: «Kto trzyma Matveiko kiedy on jest chory?» Od głowa nie była straszna obrazku: mały chłopiec tyle jak mój syn, jest własnością państwa, koc i potrząsa kaszel. Postanowiłem, że jak tylko otshumyat wakacji — spróbuj go znaleźć. Po pierwsze, którzy spotkali się w oddziale położniczym, nie było pielęgniarka z mopem w ręku. Może poprosić ją? Choć na przestrzeni lat, setki dzieci urodziło się tutaj, prawie nie pamięta.

— Potem pięć lat temu był sobie chłopiec-refusenik jego Matveiko nazywa — I wahaniem. — Może ty pamiętasz?

— Pamiętam, pamiętam — pielęgniarka podniosła głowę — ładne dziecko i inne Matveev nie mieliśmy. I co z tego?

— Nie wiesz przypadkiem, gdzie jest teraz?

— Zajęło mu to.

— Dom małych dzieci?

— Nie do rodziny. Kobieta przyszła z mężem i wziął. Wiesz, ja wziąłem to blisko niej … Im więcej rąk i nie wydała. Odetchnąłem z ulgą: «Dzięki Bogu, ktoś jeszcze zrobił, nawet w tej chwili i nie jestem.»